مرحله نخست: ورزش کشتی

در نتیجه دَم مسیحایی و همراهی روح قدسی آن پیر الهی، مرحله نخست زندگی استاد و آغاز سیر صعودی ایشان در مسیر کمالی، از سن ۱۶ سالگی در ورزش کشتی رقم خورد که با تأسی به الگوهای مشهور ورزش پهلوان پرور کشتی به ویژه آقایان: احمد وفادار، ناصر محمدی، و غلامرضا تختی، با وجود فقر و محرومیت، به ورزش کشتی سوق داده شدند. به اعتقاد خود ایشان، حکمت اشتغال و سرگرمی به ورزش کشتی طی آن مقطع سنی این بوده که از سقوط در ورطه مفاسد اجتماعی و انحرافات اخلاقی در امان بمانند و بیشتر وقت خود را در باشگاه و همراهی و رفاقت با کشتی گیران و مربیان این رشته ورزشی بگذرانند و در نتیجه به زیور مروّت و جوانمردی آراسته گردیده و نیرو و توان جسمانی خود را در مسیر خدمت به مردم و دفاع از مظلومان و محرومان و ایستادگی در مقابل ظالمان و زورگویان به کار گیرند.

جناب استاد قریب ۲۱ سال با سعی و تلاش فراوان در این رشته ورزشی، مجدّانه و با عشق و شور و هیجان بسیار فعالیت نموده و تحت تعلیم مربیان حاذقی چون آقایان: حاج عبدالحسین فعلی، رحمت الله غفوری، عبدالله زارع، ناصر محمدی و نیز مربی دوران خدمت سربازی استاد، طاهرغلام، به مقامات چشم گیری در سطح کشور دست یافتند.
گفتنی است در چهارمین سال فعالیت در ورزش کشتی، ایشان به منظور خدمت سربازی در گردان ۱۱۱ سوار به شهر گنبد کاووس (واقع در استان گلستان فعلی) اعزام شده و در همین ایام به موجب برخورداری از روحیه جوانمردی و صداقت در گفتار و رفتار، به عنوان «سرباز راستگو» در پادگان سوار، مشهور گردیدند.

استاد پس از دوران سربازی، به واسطه مشکلات عدیده زندگی و فقر شدید مالی، بر خلاف انتظار از پیشرفت مطلوب در ورزش کشتی و رسیدن به افتخارات بالاتر باز ماندند؛ چنانکه ایشان به عنوان مثال، در خاطرهای نقل میکنند: در یکی از مسابقات مهم کشتی، زمانی که از طریق بلندگوی سالن به مسابقه کشتی فراخوانده می شوند، یکی از رفقای هم باشگاهی استاد، ایشان را در آغوش می گیرد و با اصرار زیاد از حضورشان بر روی تشک کشتی ممانعت می ورزد و می گوید: «این تو نیستی که کشتی می گیری، غیرتت کشتی می گیرد!» این سخن بدان جهت بوده که استاد در راستای تأمین مخارج خانواده، مادر، خواهر و برادران خود به کار طاقت فرسای دوازده ساعته در کارخانه نساجی می پرداخته و از تغذیه و استراحت مناسب محروم بوده است. به همین دلیل در طی این ایام، دچار صدمات و شکستگی های استخوانی متعدد می شدند و هرچه زمان می گذشته، از هدف خود که همان دستیابی به مقام قهرمانی در سطح جهان بوده، دورتر شده و پیوسته در حسرت عدم نیل به آرزوی خود به سر می بردند.