فروغ مهتاب

حکایتی از کتاب شگفتی های مهتاب: بی ادبی یک ثروتمند به ولیّ الهی

بی ادبی یک ثروتمند به ولی الهی

بعدازظهر یکی روزهای سال ۱۳۶۱ که جلوی درب حیاط منزلمان نشسته و مشغول خواندن کتاب «لسان الغیب عطار نیشابوری» بودم، دیدم شخصی که از سرمایه داران بزرگ شهرستان به شمار می رفت و از زمان خرید ملک مسکونی مان با او آشنا شده بودم، از جلوی منزل ما می گذرد. با دیدن من به سویم آمد و چون کتاب جناب عطار را در دستم دید، با غرور و تکبر خاص ثروتمندان، کلمات توهین آمیزی به زبان آورد و با لحن تندی به من گفت: «این کتاب را نخوانید…» و سپس الفاظ زشتی را بیان کرد که خوش آیند نوشتن نیست.
بعد از آنکه حرفش تمام شد، رو به او نموده، گفتم: «این حرفها را نزنید. اولیای خدا همیشه زنده اند. ادب را حفظ کنید و به مردان خدا توهین نکنید!» اما آن شخص، کتاب را با قیافه حق به جانب و تکبر خاصی از دست من کشید تا نگاهی به آن بیندازد و چون به شعر و کتب عرفا آشنایی داشت، چشم هایش را روی هم گذاشت و از سر کنجکاوی تفألی به آن زد.
به محض اینکه کتاب لسان الغیب عطار را باز کرد، اشعاری آمد که همگی در مذمت اغنیای بی درد بود و با زبان بسیار تند، ثروتمندان دنیاطلب را مخاطب خویش می ساخت. با خواندن این اشعار، در واقع، او پاسخ عملکرد و سخنان خودش را نسبت به این عارف الهی گرفت. جناب عطار نیشابوری در این اشعار با بیانی صریح فرموده است:
اغنیا آن اند که کمتر از سگ اند
اغنیا موشان کور خانه اند
اغنیا دارند با هم مکر و کید
اغنیا اندر تب مرگ اند همه
اغنیا همچون سگان ماده اند
اغنیا دین را به دنیا داده اند
اغنیا با اسب و زین و جامه خواب
روز و شب از بهر لقمه در تک اند
همچو بوفی پیرو ویرانه اند
همچو شیطان اند اندر بند و کید
بر مثال آن سگ و گرگ اند همه
در پی جمع ددان افتاده اند
زان به دنیا در حرام افتاده اند
قتل ایشان است پیش ما صواب

به این بیت که رسید، هنوز تمام ابیات این شعر را نخوانده بود که چنین بهانه آورد: «آقای قمری! من خسته هستم و چشمهایم نیز به خوبی نمی بیند.» به او گفتم: «شما خسته نشده ای؛ بلکه چون تازه متوجه شدی که زبان حال خودت را می خوانی، این طور بهانه می آوری. آیا تو جزء اغنیا نیستی؟» پاسخ داد: «مگر من چه دارم؟» گفتم: «این همه ملک و املاک در شهرستان ورامین و در بازار تهران و در کشور آلمان دارید، باز هم جزء اغنیا نیستید؟ اتفاقاً چشم هایت خوب میبیند.»
در همین اثنا که با او صحبت می کردم، حادثه عجیبی رخ داد. ناگهان خرگوش بزرگی از دور نمایان شد که با شتاب زیادی به ما نزدیک می گردید. خرگوش که از ترس به این سو و آن سو جست و خیز می نمود، ناگهان از فاصله چند متری به سمت آن شخص که در سمت چپ من نشسته بود، خیز برداشت و محکم به پهلوی او برخورد کرد و بعد به طرفی دیگر گریخت. خرگوش چنان ضربه ای به آن شخص زد که باعث شد به داخل جوی جلوی منزل ما که آن را گُل کاری کرده بودیم، بیفتد. به زحمت خودش را بلند کرد و دوباره کنارم نشست. لباسش کثیف و آلوده شده بود و پهلویش هم به شدت درد می کرد. مات و متحیر از این اتفاقی که برایش افتاده بود، به من نگاه می کرد.
در این لحظه، به او گفتم: «حالا درس عبرت گرفتی؟ به خاطر بی ادبی به مردان خدا، دو تا ضربه خوردی؛ یکی این که به سبب رفتار زشت و کلمات توهین آمیزی که در ابتدای برخورد با این کتاب بر زبان جاری کردی، اشعاری از این کتاب را خواندی که مخاطب اصلی اش خودت بودی. دوم هم به دلیل اینکه با حالت کبر و غرور این کتاب را از دست بنده گرفتی، از آن خرگوش چنین ضربه سختی خوردی. کسی که به اولیای الهی بی ادبی کند، باید منتظر چنین حوادثی هم باشد.»

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *