محرومیت از معرفت ، ناشی از عدم صداقت و طهارت است.
گالری تصاویر

عرفان در آئينه عقل-مقصود مقصود خلقت و هدف بعثت و امامت

هدف از ارسال انبياء و انتصاب ائمه هدي (ع) نيز اين بوده بشر از يمين تا يسار يا افراط و تفريط رهيده شود و بر صراط مستقيم حق كه همان صراط مستقيم و دين حنيف است.



و اينكه كمال كائنات بدين آدم رهيده از بند قيود رسيد و اول هستي به دين آخر مبارك منتهي شد مقصود از خلقت اين «وجه الله اكبر» چيست؟ و هدف از خلق آدمي اين مستجمع علم‌الاسماء و سرالاسرار اسم اعظم كدام است؟ و اكنون كه انسان ظلوم و جهول به سيماي «ثم أنشأناه خلقا آخر» زيبنده گشته و حقايق آسمان و زمين مسخر سرانگشتان اراده او شده و چشمه فياض ربوبي گشته است چه غرضي از خلق او و چه مقصودي از آفرينش او در ميان بوده است؟
آنگاه كه آدم (ع) از جنة‌المأواي اسماء و صفات الهي هبوط كرد، راه صعود و عروج به سدرة‌المنتهاي توحيد فراروي او و فرزندانش گشوده شد و صراط كمال به سوي مقصد جمال جميل معشوق حجله‌نشين عالم لاهوت در عرش و فرش گسترانيده شد و به دلالت آيت «و ما خلقت الجن و الانس الا ليعبدون» اطاعت و بندگي سرآغاز حركت قرار گرفت. اما چون صدف اطاعت و عبوديت را جز به گوهر و مرواريد شناخت ارزشي نمي‌باشد معرفت و آگاهي به او غايت و هدف از آفرينش تلقي شد. چنانكه امام حسين (ع) مي‌فرمايد: «يا ايها الناس ان الله ما خلق الله الله الّا ليعرفوه فاذا عرفوه و استغنول بعبادته عن عبادة ما سواه؛ اي مردم بدرستي كه پروردگار خلق را نيافريد مگر بدين مقصد كه او را بشناسد و آنگاه كه او را شناختند پرستش كنند و با چنين عبادتي كه مبتني بر معرفت و توحيد اوست از بندگي غير حق بي‌نياز شوند». بنابر اين هدف والاي آفرينش آن است كه انسان به غدق و كوثر معرفت دست يابد و پس از آن به بندگي حقيقي ذات ربوبي توفيق پيدا نمايد.
با نگاهي ژرف در تاريخ نوراني اسلام از عهد حضرت آدم (ع) تا زمان حاضر كه هنگامه تبلور و شكوفايي شريعت مصطفوي ولايت علوي (ع) است، روشن مي‌شود كه دين مبين الهي مسير رو به رشدي را پيموده و نردبان عزت و ترقي را طي نموده است همانطور كه اساس هدف از ارسال انبياء و انتصاب ائمه هدي (ع) نيز اين بوده بشر از يمين تا يسار يا افراط و تفريط رهيده شود و بر صراط مستقيم و دين حنيف ابراهيم خليل (ع) گام بنهد و چنانچه پيامبر اكرم خاتم رسل (ص) به تبعيت از روش و آيين توحيد و بكتاپرستي ابراهيمي سفارش شده است «و اتبع ملة ابراهيم حنيفا». پس منتهاي آمال قلوب كه بر دين خليل و دوست صادق راه مي‌پيمايند آن بوده كه باب معرفت حق بر قلوب انسان‌ها گشوده شود «المء علي دين خليله». حضرت امام (قدس سره) نيز بر اين مهم تأكيد فرموده‌اند كه: «عمده بعثت رسل و انزال كتب براي مقصد شريف معرفة الله بوده كه تمام سعادات دنيوي و اخروي در سايه آن حاصل آيد». و صدالبته بديهي است كه در نيل بدين مقصد متعالي، بزرگان اهل معرفت و عالمان به حقايق و معارف ناب اسلام و طلايه‌داران كرامت انسان، طريق پرفراز و نشيبي را رفته‌اند و زحمات طاقت‌فرسايي را به جان خريده‌اند و چه جان‌فشاني‌ها و فداكاري‌ها نموده‌اند. راستي اگر نبود تعاليم حقه آن ساربان قافله توحيد معلوم نبود كه بشر در چه حضيضي از «اسفل‌السافلين» قرار مي‌گرفت. بنابراين انوار انجم سعادت و هدايت بشري به سوي كمال مطلق، خنود بزرگترين تفضل ربوبي و نعمت رحماني بر خلايق است كه شكرانه آن همان توجه و اهتمام بليغ به مقصود شريف آن حضرات مي‌باشد.
برگرفته از نشريه انوار، يكشنبه 10 خرداد 1377، شماره اول



  پرینت

سرمنشأ دجال فريبنده و ستمگر به زمان رسالت موسي كليم الله(ع) باز مي‌گردد كه تا سال‌هاي متمادي رها و ناشناخته بود تا اينكه در زمان سلطنت ذوالقرنين به اسم يأجوج و مأجوج در پشت سد زنداني، و با رسالت محمد رسول الله(ص) به صورت و روشي ديگر با نام دجّال شناسايي شد و با حكومت و ولايت علي وليّ الله(ع) به طور مرموز، گمراهي و ستمگري‌اش را آغاز كرد تا اينكه با تحقق وعده پروردگار در 22 بهمن 1357 سدّ يأجوج و مأجوج شكسته شد و با لباس و لحني فريبنده و در نظر اهل بصيرت همچون اژدهايي يك چشم، از جايگاه خود به حركت درآمد و عوام ملت‌ها را با ترفند عدل و منشش به سمت خود فراخواند.

پايگاه اطلاع رساني فروغ مهتاب

ارائه دهنده آثار علمي معنوي استاد يعقوب قمري شريف آبادي